سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

ـتش به خانه ی وحی

golnegaar — Thu, 28 May 2009 05:32:18 GMT

بر حریم عقل کل دیوانه ای زد آتشی/کز غمش هر عاقلی را جان و پیکر سوخته

خیمه گاه کربلا را آتش از اینجا زدند / شد ز داغ محسن آخر کام اصغر، سوخته

آن چه در منابع تاریخی اهل سنت آمده این است که خلیفه ی دوم با همراهی چند نفر به در خانه ی امیرالمومنین می آید و فریاد می زند:ای اهل خانه! برای بیعت با خلیفه ی خدا بیرون بیایید، اگر نه خانه را با اهلش به آتش می کشم.

آیا همین جمله سند مظلومیت خانواده ی پیامبر نیست؟فاعتبروا یا اولی الابصار!!

golnegaar — Fri, 20 Mar 2009 06:28:54 GMT

امروز،اول بهار است و نوروز. اما به قول شاعر:

بهار مردمان عید و است و نوروز/ بهار عاشقان دیدار یار است.

چند رباعی از آقای ایرج زبردست مناسب این ایام تقدیم می کنم:

امروز بیا ترانه خوانی بکنیم/با سبزه و آب هم زبانی بکنیم
عید است و غبار غم گرفته است دلم/ای اشک بیا خانه تکانی بکنیم

آیینه ی روزگار لبخند خداست/آرامش سبزه زار لبخند خداست
از عطر نگاه باغ ها دانستم/ نام دگر بهار لبخند خداست

یک نامه پر از ماه و تو را دارم یاد/در پاکت گل گذاشتم دادم باد
:ای علت سبز خاک، هر جا هستی/هر روز تو، روز دوستت دارم باد.

مرد درد

golnegaar — Tue, 18 Nov 2008 16:55:18 GMT

تقدیم به شاعر دردمند؛مرحوم قیصرامین پور:
از درد گفته است،
مردی که خفته است؛
مردی که غصه های درونش نهفته است.
مردی که درد را، تا آخرین سلام،
از کوچه های آبی ذهنش نشسته است.
از درد گفته است،
از درد مردمی که چروک لباسشان،
از مردمی که رنگ سر آستینشان،
جز درد هیچ نیست.
او از لبش تراوش خون است و هیچ نیست.
مضمون پاره های دلش را شنیده ای؟
چیزی به جز الف و لام و میم نیست.
او گرچه رفته است،
دردش ولی به جاست،
ای همره عزیز،
وقت من و شماست.

جمعه های دلتنگی(6)

golnegaar — Fri, 11 Jul 2008 17:12:18 GMT

یاد آن روزها به خیر،

به محضی که اسم عزیزش رو می شنیدم دلم می لرزید، اشک تو چشام حلقه می زد و موهام سیخ می شد. حالی بهتر از اون لحظه سراغ نداشتم. دونه دونه قطره های زلال و شفاف اشک زنگار دلم رو خیلی راحت می شست و با خودش می برد. می شدم مثل آینه. اون وقت دلم می خواست پرواز کنم، دل تو دلم نبود، واقعا تو پوستم نمی گنجیدم، مثل بچه هایی که از خوشحالی بالا و پایین می پرن و لُکّه می دون دلم می خواست همین جوری بدوم. حیف.

یادش به خیر، سال های پیش وقتی ماه شعبان می اومد حال و هوامون یه جور دیگه ای بود. هوای دیگه ای رو تنفس می کردیم، احساس زنده بودن داشتیم. ولی حالا چی؟ حالا دیگه خیلی گرفتاریم، وقت نداریم به اون موقع فکر کنیم. همیشه دیرمون شده، همیشه از کارامون عقبیم، به همه می گیم: وقتمون خیلی بی برکت شده. هر چی می دویم کارمون به جایی نمی رسه. اما فکر نمی کنیم شاید یه وقتایی مسیر رو اشتباهی می دویم. می دویم و خسته می شیم و به نتیجه نمی رسیم. تازه اعصاب خوردی و خستگی روحی هم به کوله بارمون اضاف شده. نمی دونم کجای کارمون لنگ می زنه، ولی هر چی باشه، ما باید از نو شروع کنیم، باید قلبمون رو صاف کنیم، پنجره های دلمون رو به سمت دریا باز کنیم، منتظر باشیم که قایقی از اون دور دورا بیاد خبری برامون بیاره، خبر خوش؛ مثلا این جوری بگه:

دوره ی غم سر رسید / غصه به آخر رسید

لبهاتونو وا کنین / سکوت و رسوا کنین

قند تو دلا آب شده / پرستو بی تاب شده

بهار اومد دوباره / این دفعه موندگاره

اشک شادی بریزید / غم ها رو دور بریزید

چشماتونو نبندین / با غنچه ها بخندین

دنیا شده پر از گل / نرگس و یاس و سنبل

لطف خدا می باره / شادی اومد دوباره

خدا عجب صبری داشت / شیطونو بر نمی داشت

حق بر باطل پیروز شد / تاریکی رفت و روز شد.

گلی شکفت

golnegaar — Wed, 25 Jun 2008 15:14:56 GMT

در باغ سرو و سیب،

پیکی ز ره رسید،

بوی خدا دمید،

بلبل به خنده گفت:

آری گلی شکفت.

golnegaar — Mon, 23 Jun 2008 15:02:18 GMT

با کدام واژه،

کدامین کلمه،

از تو بگویم.

ای مهر مدام،

روشن تر از آفتاب،

صبورتر از مهتاب،

زلال تر از شبنم،

دوستت دارم.

مانده ام چه صدایت کنم،

مهربان؟

غمخوار؟

عزیز دل؟

...

نه، عطشم را نمی نشاند.

واژه ای می خواهم که...،

به گوش دلم خواندند :

مادر

جمعه های دلتنگی(5)

golnegaar — Fri, 20 Jun 2008 14:30:13 GMT

نسیم دلکش از گیسو نیامد/ خبر از آن گل خوشبو نیامد

دو چشمانم به در تا جمعه آید / ولیکن جمعه آمد او نیامد

غروب جمعه،آری غروب.

غروب دیگری در راه است و زمین نظیر این غروب دلگیر را فراوان دیده است. جریحه دار تر از آن است که بتوان گفت.

خدا سینه ی مجروحت را به نور خود شفا دهد.

کاش آرامش به تو باز گردد که ما را نیز به صبر و سکون برسانی. خدا دل غمدیده ات را به اشاره ای کوتاه درمان کند تا اندوه سالیان را به یک بار به باد فراموشی بسپاری.

چقدر تاریکی، ای زمین! چه دلگیری، ای زمین!

آن گاه که بر روی تو راه می روم، غمی بر غم هایم افزوده می شود.

دلم می گیرد. دوست داشتم که بال و پری مرا از تو دور می ساخت و به اوج آبی ها

می رساند.

ای زمین! اگر دریاها و رودخانه ها را نداشتی تا جگر تفتیده ات را اندکی حرارت بزداید،

چه می کردی؟ خدا را شکر که من جای تو نیستم. من هرگز طاقت این همه سیاهی و تباهی را نداشتم. عجب صبری داری. ولی ای کاش نداشتی؛ کاش این صبرت را خالقت از تو بگیرد تا تمام رنج و غصه ها به پایان آید و روزگار تازه ای تجربه کنی.

آیا می شود؟

سخن حق

golnegaar — Fri, 06 Jun 2008 07:38:42 GMT

ابن ابی احدید در جلد ۱۶ صفحه ی ۲۸۴ می گوید:

از علی بن فارقی، مدرس و استاد مدرسه ی غربیّه در شهر بغداد پرسیدم:

آیا فاطمه در دعوی خویش در ماجرای فدک صادق بود؟

علی بن فارقی پاسخ داد:آری.

گفتم: پس چگونه است که ابوبکر فدک را پس نداد در حالی که می دانست او راستگو می باشد؟

استاد لبخندی زد و سخن لطیفی گفت:

اگر آن روز ابوبکر به محض ادعای فاطمه، سلام الله علیها، فدک را مسترد می ساخت (و به راستگویی وی اعتراف می کرد)، فاطمه فردا روزی می آمد و خلافت همسرش را مطرح می کرد و ابوبکر را از مقامش دور می ساخت و ابوبکر نیز در عدم قبول گفتار او عذر و بهانه ای نداشت، زیرا خودش از قبل،به صداقت آن بانو اعتراف کرده و بدون گواه و بیّنه، اداعای وی را پذیرفته بود.

(برگرفته از کتاب عبور از تاریکی، گردآوری علی لباف)

golnegaar — Fri, 16 May 2008 16:28:00 GMT

این سروده ی بسیار زیبا را یکی از دوستان برایم ارسال کرد:

شاید آن روز که سهراب نوشت:

(تا شقایق هست زندگی باید کرد)،

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت؛

باید این طور نوشت:

هر گلی هم باشد،

چه شقایق چه گل پیچک و یاس،

تا نیاید مهدی،

زندگی دشوار است... .

golnegaar — Fri, 02 May 2008 14:47:18 GMT

این یعنی یک سروده ی سپید است!

سپیدِ سپید،

مثل برف،

همان بی وزن همیشگی،

که تنها ، جاذبه اش، به سمت دایره می کشاند.

****

آزاد و رها،

عاشق و سرگردان،

که خودش هم نمی داند به کجا کشیده می شود.

****

هر چه باشد پیام آور است،

از بالا می آید، از ماورا،

به نوایش دل بسپاریم،

شاید ما هم سپید شدیم.

****

او پر از احساس است،

پر از شکوفه ی سیب،

او مادر رنگین کمان است،

او همان لطافت ابر است.

****

او همیشه یکدست است،

یکدستی هدیه می آورد،

و رنگ یکدستی می پاشد:

همان سپیدِ سپید.